ጠንካራና ብልህ መሆን አለብህ፤ መኖር ከፈለግህ

ድሮ ድሮ፣ አቶ ብረት፣ አቶ ብርጭቆ እና አቶ ኮምጣጤ-አትክልት (ፒክል) የሚባሉ የቅርብ ጓደኛሞች ነበሩ። አቶ ብረት ከብረት፣ አቶ ብርጭቆ ከብርጭቆ፣ አቶ ፒክል ደግሞ ከኮምጣጤ የተቀመመ አትክልት የተሠሩ ነበሩ። መሥራት የማይችሉ ድሆች ስለነበሩ በአንድ ጉሊ (ጋኔል) ትልቅ ግንብ አጠገብ በምትገኝ ትንሽ ጎጆ ውስጥ ይኖሩ ነበር።

ወደ ጉሊው (ጋኔሉ) ማብሰያ ቤት ሄደው ይበሉና ወደ ትንሿ ጎጆአቸው ይመለሱ ነበር። ሆኖም አንድ ቀን ሲበሉ የጋኔሉ ሚስት በማብሰያ ቤቱ ውስጥ አየቻቸው፤ ተናደደችና ከዚያ በኋላ ወደዚያ መምጣት እንደሌለባቸው ነገረቻቸው።

በማግስቱ ተመልሰው መጥተው በማብሰያ ቤቱ ውስጥ መብላት ጀመሩ፤ እሷ ግን አየቻቸው፤ በዚህ ጊዜ በጣም ተናደደች፤ እነሱም ሮጡ፤ እሷ ግን ተከተለቻቸው፤ በዚህ ጊዜ አቶ ብርጭቆን ያዘችው፤ ነፋችበትም። አቶ ብርጭቆ ወደ አየር ወጥቶ ወደቀ፤ ከዚያም ተሰባብሮ ቁርጥራጭ ሆኖ ሞተ። ጓደኞቹ አዘኑ፤ ሆኖም ምንም ሊያደርጉለት አልቻሉም።

በቀጣዩ ቀን አቶ ብረትና አቶ ፒክል እንደገና ተመልሰው መብላት ጀመሩ፤ እሷ ግን እንደገና ተከተለቻቸው። ሸሹ፤ ተከተለቻቸውም፤ በዚህ ጊዜ አቶ ፒክልን ያዘችው፤ ከዚያም ነፋችበት፤ እሱም ወደ አየር ወጥቶ ወደቀ፤ ከዚያም ተሰነጠቀና ሞተ። አቶ ብረት በጣም አዘነ፤ ተቆጣም፤ በቀልም ሊወጣ ፈለገ።

በቀጣዩ ቀን አቶ ብረት ወደ ጉሊው (ጋኔሉ) ማብሰያ ቤት ሄዶ መብላት ጀመረ። እሷ አየችውና እንደ ጓደኞቹ መሞት ይፈልግ እንደሆነ ጠየቀችው። አቶ ብረት ልትገድለው እንደማትችል ነገራት፤ እሷም ነፋችበት፤ አቶ ብረት ወደ አየር ወጥቶ ወደቀ፤ ነገር ግን ከብረት የተሠራ ስለነበር አልሞተም። ስለዚህ ከመጀመሪያው ጊዜ የበለጠ አጠንክራ ነፋች፤ አሁንም አልሞተም። እንደገና ሞከረች፤ በዚህ ጊዜ ግን ስትነፋበት አፏ ተቀደደ፤ አቶ ብረትም ሳቀባት።

አፏን መልሶ እንዲሰፋላት ወደ ልብስ ሰፊው ሄደች። ከዚያ በኋላ ወደ አቶ ብረት ትንሽ ጎጆ ሄዳ "ጠንካራ ሰው ከሆንክ ወደዚህ ና!" ብላ ጠራችው። አቶ ብረት ከትንሿ ጎጆው ወጣ፤ እሷም ልትነፋበት ሞከረች፤ ነገር ግን አፏ እንደገና ተቀደደ። አቶ ብረት ሳቀባት። በጣም ተናደደች፤ አፏንም እንደገና እንዲሰፋላት ወደ ልብስ ሰፊው ሄደች።

ስለዚህ ልትገድለው አልቻለችም፤ ነገር ግን ወደ ማብሰያ ቤቷ ሲመጣ ለመያዝ አሰበች። በማግስቱ አቶ ብረት ወደ ማብሰያ ቤቱ ሄደ፤ የጋኔሉ ሚስት ግን ያዘችው፤ በጠንካራ ከረጢት ውስጥ አስገብታ ከረጢቱን በገዳይ ገመድ አሰረችው፤ አቶ ብረትንም እንድትጠብቅ ልጇን ሜሞናን መረጠች።

የጋኔሉ ሚስት አቶ ብረትን ልታበስለው እና መላ ቤተሰቧን ጋብዛ ልትበላው ፈለገች፤ ስለዚህ ልጇን ከረጢቱን እንዳትከፍት እንድትጠነቀቅ ነገረቻት። ከዚያም ቤተሰቧን ለእራት ልትጠራ ከቤት ወጣች።

አቶ ብረት እሷ ሊበላው እንደምትፈልግ ስትናገር ሰማ። ከከረጢቱ እንዴት መውጣት እንደሚችል አሰበ። ማስቲካ በከፍተኛ ድምፅ ማላመጥ ጀመረና "ቀይ ማስቲካ፣ ምምምም፣ አረንጓዴ ማስቲካ፣ ምምምም፣ ሰማያዊ ማስቲካ፣ ምምምም" አለ፤ ይህንንም ብዙ ጊዜ ደጋገመ። እንደ አጋጣሚ የጋኔሉ ልጅ (ሜሞና) ማስቲካ ፈለገች፤ ስለዚህ አቶ ብረትን አንድ ቁራጭ ማስቲካ እንዲሰጣት ጠየቀችው።

አቶ ብረት ከረጢቱ የታሰረ ስለሆነ ማስቲካ ሊሰጣት እንደማይችል ነገራት። በከረጢቱ ላይ ትንሽ ቀዳዳ ማበጀት እንደምትችል ነገራት፤ እሷ ግን እናቷ ከረጢቱን እንዳትከፍት ስላዘዘቻት እንደማትችል ተናገረች። ስለዚህ አቶ ብረት አንድ ደቂቃ ጠብቆ እንደገና "ቀይ ማስቲካ!!!፣ ምምምም፣ አረንጓዴ ማስቲካ!!!!፣ ምምምም፣ ሰማያዊ ማስቲካ!!!!!፣ ምምምም" አለ። በመጨረሻ እሺ ብላ ትንሽ ቀዳዳ እንደምታበጅ ተናገረች።

ትንሽ ቀዳዳ አበጀች፤ ከዚያም "እባክህ አንድ ቁራጭ ማስቲካ ስጠኝ" አለች። አቶ ብረት ግን ቀዳዳው በጣም ትንሽ ስለሆነ ማስቲካውን ማውጣት እንደማይችል ነገራት። ስለዚህ አሰፋችው፤ "አሁንስ ማስቲካውን ትሰጠኛለህ እባክህ?" ብላ ጠየቀችው፤ እሱ ግን እንደገና "አይ አልችልም፣ ቀዳዳው በቂ ትልቅ አይደለም!" አለ። ቀዳዳውን የበለጠ አሰፋችው፤ አቶ ብረት ግን ከቀዳዳው ወጥቶ እስኪያልፍ ድረስ በቂ ትልቅ እስኪሆን ድረስ አልተስማማም።

የጋኔሉ ሚስት ከቤተሰቧ ጋር ስትመለስ ምግቡ አስቀድሞ ጠረጴዛው ላይ ተዘጋጅቶ አገኙ። የጋኔሉ ሚስት አቶ ብረትን ስላበሰለች ልጇ ምርጥ እንደሆነች ተናገረች፤ ስለዚህ መብላት ጀመሩ።

ነገር ግን መብላታቸውን ከጨረሱ በኋላ የጋኔሉ ሚስት ወደ ማቀዝቀዣው ሄዳ ፍሪዘሩን ስትከፍት የልጇን ራስ አየች። "አይ ኦኦኦኦኦኦ!?!????" ብላ ጮኸች፤ ማልቀስም ጀመረች፤ አቶ ብረት ግን መሳቅ ጀመረና ወደ ጋኔሉ ቤት ጣራ ላይ ሮጦ ወጣ።

እሷ ወደ ጣራው ተከተለችው፤ አቶ ብረት ግን አፌዘባት፤ "ይህ የሜሞና ሸሚዝ ነው" አለና ሸሚዙን ወረወረላት፤ እሷ በለቅሶ ተሰበረች፤ ከዚያም "ይህ የሜሞና ቀሚስ ነው" አለና ወረወረላት። ከዚያም "እነዚህ የሜሞና የውስጥ ሱሪዎች ናቸው" አለና እነሱንም ወረወረላት።

በመጨረሻ አቶ ብረት ወደ ሩቅ ቦታ ሸሸ፤ ለጓደኞቹ ሞት በቀሉን እንደተወጣና የጋኔሉ ሚስትም የምትወደውን ሁሉ እንዳጣች በማወቅ ተቀመጠ።

የዚህ ታሪክ ዋና መልእክት፦