Má theastaíonn uait maireachtáil, caithfidh tú a bheith láidir agus glic
Fadó fadó, bhí cairde móra ann: an tUasal Iarann, an tUasal Gloine agus an tUasal Picil. Bhí an tUasal Iarann déanta d'iarann, bhí an tUasal Gloine déanta de ghloine, agus bhí an tUasal Picil déanta de phicil. Daoine bochta a bhí iontu nach raibh in ann obair a dhéanamh, agus bhí cónaí orthu i mbothán beag le hais chaisleán mór an ghúil.
Théadh siad isteach i gcistin an ghúil agus d'itheadh siad, agus ansin d'fhilleadh siad ar a mbothán beag. Lá amháin, agus iad ag ithe, chonaic bean an ghúil iad sa chistin. Chuir sin fearg uirthi, agus dúirt sí leo gan teacht ann arís.
An lá dár gcionn, tháinig siad ar ais agus thosaigh siad ag ithe sa chistin, ach chonaic sí iad, agus bhí an-fhearg uirthi an uair seo. Rith siad, ach lean sí iad, agus an babhta seo rug sí ar an Uasal Gloine agus shéid sí air. D'ardaigh an tUasal Gloine san aer agus thit sé anuas, bhris ina smionagar agus fuair bás. Bhí brón ar a chairde, ach ní raibh aon rud ar a gcumas a dhéanamh dó.
An chéad lá eile, chuaigh an tUasal Iarann agus an tUasal Picil ann arís agus thosaigh siad ag ithe, ach lean sí iad arís. Rith siad ar shiúl ach lean sí iad, agus an uair seo rug sí ar an Uasal Picil, agus shéid sí air, ach d'ardaigh seisean san aer agus thit sé anuas, ansin bhris sé agus fuair bás. Bhí brón mór agus fearg ar an Uasal Iarann, agus theastaigh uaidh díoltas a bhaint amach.
An chéad lá eile, chuaigh an tUasal Iarann go cistin an ghúil agus thosaigh sé ag ithe. Chonaic sí é agus d'fhiafraigh sí de ar mhaith leis bás a fháil mar a fuair a chairde. Dúirt an tUasal Iarann nach bhféadfadh sí é a mharú, agus shéid sí air agus d'ardaigh an tUasal Iarann san aer agus thit sé anuas, ach níor fhuair sé bás mar go raibh sé déanta d'iarann. Shéid sí níos láidre ná an chéad uair, ach fós níor fhuair sé bás. Rinne sí iarracht arís, ach an uair seo, agus í ag séideadh air, réab a béal agus rinne an tUasal Iarann gáire fúithi.
Chuaigh sí chuig an táilliúir chun a béal a fhuáil le chéile arís. Ina dhiaidh sin, chuaigh sí go bothán beag an Uasail Iarainn agus ghlaoigh sí air: "Tar amach anseo más fear láidir thú!". Tháinig an tUasal Iarann amach as a bhothán beag, agus rinne sí iarracht séideadh air, ach réab a béal arís. Rinne an tUasal Iarann gáire fúithi. Bhí an-fhearg uirthi agus chuaigh sí chuig an táilliúir chun a béal a fhuáil le chéile arís eile.
Mar sin, ní raibh sí in ann é a mharú, ach smaoinigh sí ar breith air nuair a thiocfadh sé chuig a cistin. An lá dár gcionn, chuaigh an tUasal Iarann go dtí an chistin, ach rug bean an ghúil air, chuir i mbaga láidir é agus cheangail an baga le rópa crochadóra, agus thogh sí a iníon Memona le faire a dhéanamh ar an Uasal Iarann.
Bhí bean an ghúil ag iarraidh an tUasal Iarann a chócaráil, agus a muintir go léir a ghlaoch chun é a ithe, mar sin dúirt sí lena hiníon go gcaithfeadh sí a bheith cúramach gan an baga a oscailt. Ansin d'fhág sí an teach chun a muintir a ghlaoch, le teacht chun dinnéir.
Chuala an tUasal Iarann í ag rá go raibh sí ag iarraidh é a ithe. Bhí sé ag smaoineamh conas a d'fhéadfadh sé éirí as an mbaga. Thosaigh sé ag cogaint guma os ard agus dúirt sé "Guma dearg, mmmmm, Guma glas, mmmmm, guma gorm, mmmmm", rud a rinne sé arís agus arís eile. Ar an dea-uair, bhí guma coganta ag teastáil ó iníon an ghúil (Memona), agus d'iarr sí ar an Uasal Iarann píosa guma a thabhairt di.
Dúirt an tUasal Iarann léi nach bhféadfadh sé aon ghuma a thabhairt di mar go raibh an baga ceangailte. Dúirt sé léi go bhféadfadh sí poll beag a dhéanamh sa bhaga, ach dúirt sí nach bhféadfadh, mar go raibh ordú tugtha ag a máthair di gan an baga a oscailt. D'fhan an tUasal Iarann ar feadh nóiméid, agus ansin dúirt sé arís "Guma dearg!!!, mmmmm, Guma glas!!!!, mmmmm, guma gorm!!!!!, mmmmm". Faoi dheireadh dúirt sí go ndéanfadh sí poll beag.
Rinne sí poll beag, agus ansin dúirt sí "Tabhair píosa guma dom, le do thoil". Ach dúirt an tUasal Iarann léi nach bhféadfadh sé an guma a thabhairt amach mar go raibh an poll rófhíorbheag, agus mar sin leathnaigh sí é agus d'fhiafraigh sí de "An dtabharfaidh tú an guma dom anois, le do thoil?", ach arís dúirt sé, "Ní féidir liom, níl an poll sách mór!". Leathnaigh sí an poll níos mó fós, ach níor aontaigh an tUasal Iarann léi go dtí go raibh an poll sách mór agus go bhféadfadh sé éalú tríd.
Nuair a d'fhill bean an ghúil lena muintir, chonaic siad go raibh an bia ar an mbord cheana féin. Dúirt bean an ghúil go raibh a hiníon thar barr mar go raibh an tUasal Iarann cócaráilte aici, agus mar sin thosaigh siad ag ithe.
Ach tar éis dóibh críochnú ag ithe, chuaigh bean an ghúil go dtí an cuisneoir agus d'oscail sí an reoiteoir, agus chonaic sí ceann a hiníne. Scread sí "Ní hea OOOOOOO!?!????" agus thosaigh sí ag caoineadh, ach thosaigh an tUasal Iarann ag gáire agus rith sé suas go díon theach an ghúil.
Lean sí é go dtí an díon, ach rinne an tUasal Iarann magadh fúithi agus dúirt "Seo léine Memona", agus chaith sé an léine chuici. Bhí sí ag caoineadh go hhisteiriúil, ansin dúirt sé "Seo gúna Memona", agus chaith sé chuici é. Ansin dúirt sé "Seo brístíní Memona", agus chaith sé chuici iad sin freisin.
Ar deireadh rith an tUasal Iarann ar shiúl go áit i bhfad uaidh, ag suí leis an eolas gur bhain sé díoltas amach as bás a chairde agus gur chaill bean an ghúil gach rud a raibh grá aici dó.
Is é morálta an scéil seo:
