Se queres sobrevivir, tes que ser forte e listo

Hai moito tempo, había uns amigos moi próximos: o Sr. Ferro, o Sr. Vidro e o Sr. Pepinillo. O Sr. Ferro era de ferro, o Sr. Vidro era de vidro e o Sr. Pepinillo era de pepinillos en vinagre. Eran xente pobre que non podía traballar, e vivían nunha cabana pequena xunto ao gran castelo dun ogro.

Iban á cociña do ogro, comían e volvían á súa cabana pequena. Pero un día, mentres comían, a muller do ogro viunos na cociña, enfadouse e díxolles que non debían volver por alí.

Ao día seguinte voltaron e puxéronse a comer na cociña, pero ela viunos e, desta vez, enfadouse de verdade. Eles botaron a correr, mais ela foi tras deles e agarrou o Sr. Vidro e soprou contra el. O Sr. Vidro subiu polo aire, caeu, esnaquizouse en anacos e morreu. Os seus amigos quedaron tristes, pero non podían facer nada por el.

O día seguinte, o Sr. Ferro e o Sr. Pepinillo volveron outra vez e puxéronse a comer, pero ela perseguiunos de novo. Fuxiron, mais ela foi tras deles e agarrou o Sr. Pepinillo; soprou contra el, e el subiu polo aire, caeu, rachou e morreu. O Sr. Ferro estaba moi triste e furioso, e quería vinganza.

O día seguinte, o Sr. Ferro foi á cociña do ogro e púxose a comer. Ela viuno e preguntoulle se quería morrer coma os seus amigos. O Sr. Ferro dixo que non podía matalo; entón ela soprou contra el e o Sr. Ferro subiu polo aire e caeu, pero non morreu, porque era de ferro. Así que soprou máis forte ca a primeira vez, e aínda así non morreu. Probou outra vez, pero desta, mentres soprraba contra el, rebentoulle a boca e o Sr. Ferro riuse dela.

Foi ao xastre para que lle cosese a boca. Despois dirixiuse á cabana do Sr. Ferro e berroulle: «Sae aquí, se es un home forte!». O Sr. Ferro saíu da súa cabana, ela tentou soprar contra el, pero a boca rebentoulle de novo. O Sr. Ferro riuse dela. Ela puxose furiosa e foi outra vez ao xastre para que lle cosese a boca.

Como non podía matalo, pensou en capturalo cando viñese á súa cociña. Así que ao día seguinte o Sr. Ferro foi á cociña, pero a muller do ogro agarrouno, meteuno nun saco resistente, atou o saco cunha corda de verdugo e encargou á súa filla Memona que vixiase o Sr. Ferro.

A muller do ogro quería cociñar o Sr. Ferro e convidar toda a súa familia a comelo, así que lle dixo á filla que tivese coidado de non abrir o saco. Despois saíu da casa para ir convidar a súa familia a vir cear.

O Sr. Ferro oíuna dicir que quería comelo e pensou como podería saír do saco. Comezou a mastigar chicle en voz alta e dicía: «Chicle vermello, mmmmm, chicle verde, mmmmm, chicle azul, mmmmm», e repetiuno moitas veces. Por sorte, a filla do ogro (Memona) quixo chicle, e pediulle ao Sr. Ferro que lle dese un anaco.

O Sr. Ferro díxolle que non lle podía dar chicle porque o saco estaba atado. Díxolle que podía facer un buraquiño no saco, pero ela respondeu que non podía, porque a súa nai lle mandara non abrilo. Así que o Sr. Ferro esperou un minuto e repetiu: «Chicle vermello!!!, mmmmm, chicle verde!!!!, mmmmm, chicle azul!!!!!, mmmmm». Ao final ela dixo que si, que faría un buraquiño.

Fixo un buraquiño e dixo: «Dáme un anaco de chicle, por favor». Pero o Sr. Ferro díxolle que non podía sacar o chicle porque o burato era demasiado pequeno. Ela ensanchouno e preguntoulle: «E agora, dásme o chicle, por favor?», pero el volveu dicir: «Non, non podo, o burato non é o bastante grande!». Ela ensanchou o burato aínda máis, pero o Sr. Ferro non aceptou ata que o burato foi o bastante grande e puido saír por el.

Cando a muller do ogro volveu coa súa familia, viron a comida xa na mesa. A muller do ogro dixo que a súa filla era excelente porque cociñara o Sr. Ferro, e así se puxeron a comer.

Pero cando acabaron de comer, a muller do ogro foi ao frigorífico, abriu o conxelador e viu a cabeza da súa filla. Berrou «Nooooooo!?!????» e botouse a chorar, mais o Sr. Ferro comezou a rir e fuxiu ata o tellado da casa do ogro.

Ela seguiuno ata o tellado, pero o Sr. Ferro burlouse dela e dixo: «Esta é a camisa de Memona», e lanzoulla. Ela choraba histérica; entón el dixo: «Este é o vestido de Memona», e lanzoullo. Despois dixo: «Estas son as bragas de Memona», e lanzoullas tamén.

Por fin o Sr. Ferro fuxiu a un lugar afastado, sentado coa certeza de que vingara a morte dos seus amigos e de que a muller do ogro perdera todo o que quería.

A moraleixa desta historia é: