बाँच्न चाहनुहुन्छ भने बलियो र चतुर हुनैपर्छ
धेरै पहिलेको कुरा हो, मिस्टर आइरन, मिस्टर ग्लास र मिस्टर पिकल नामका तीन घनिष्ठ साथी थिए। मिस्टर आइरन फलामले बनेका थिए, मिस्टर ग्लास सिसाले बनेका थिए र मिस्टर पिकल अचारले बनेका थिए। तिनीहरू काम गर्न नसक्ने गरिब मानिस थिए र एउटा राक्षसको ठूलो महलको छेउमा रहेको सानो झुपडीमा बस्थे।
तिनीहरू राक्षसको भान्छामा गएर खाना खान्थे, अनि आफ्नो सानो झुपडीमा फर्किन्थे। तर एक दिन तिनीहरू खाइरहेका बेला राक्षसकी श्रीमतीले भान्छामा देखिन्, रिसाइन्, र तिनीहरूलाई त्यहाँ नआउनू भनिन्।
भोलिपल्ट तिनीहरू फेरि आएर भान्छामा खान थाले, तर उनले देखिन्, र यस पटक त झन् रिसाइन्। तिनीहरू भागे, तर उनले पछ्याइन् र यस पटक मिस्टर ग्लासलाई समातिन् अनि उसलाई फुकिन्। मिस्टर ग्लास हावामा उचालिएर तल खस्यो, टुक्रा-टुक्रा भएर फुट्यो र मरिहाल्यो। उसका साथीहरू दुःखी भए, तर उसका लागि केही गर्न सकेनन्।
त्यसको भोलिपल्ट मिस्टर आइरन र मिस्टर पिकल फेरि गएर खान थाले, तर उनले फेरि तिनीहरूलाई पछ्याइन्। तिनीहरू भागे, तर उनले पछ्याइरहिन् र यस पटक मिस्टर पिकललाई समातिन्, अनि उसलाई फुकिन्। ऊ हावामा उचालिएर तल खस्यो, चर्किएर टुक्रिएर मर्यो। मिस्टर आइरन ज्यादै दुःखी र क्रोधित भए, र बदला लिन चाहे।
त्यसपछिको दिन मिस्टर आइरन राक्षसको भान्छामा गएर खान थाले। उनले उसलाई देखिन् र सोधिन्, के तिमी पनि साथीहरूजस्तै मर्न चाहन्छौ? मिस्टर आइरनले भने, तिमीले मलाई मार्न सक्दिनौ। तब उनले उसलाई फुकिन् र मिस्टर आइरन हावामा उचालिएर तल खसे, तर ऊ फलामले बनेको हुनाले मरेन। त्यसैले उनले पहिलेभन्दा बलियोसँग फुकिन्, तैपनि ऊ मरेन। उनले फेरि प्रयास गरिन्, तर यस पटक फुक्दै गर्दा उनको मुख च्यातियो र मिस्टर आइरन उनीमाथि हाँसे।
उनी आफ्नो मुख फेरि सिलाउन दर्जीकहाँ गइन्। त्यसपछि उनी मिस्टर आइरनको सानो झुपडीमा गएर चिच्याइन्, "तिमी बलियो मानिस हौ भने यहाँ आऊ!" मिस्टर आइरन आफ्नो सानो झुपडीबाट बाहिर आए, उनले फुक्ने प्रयास गरिन्, तर उनको मुख फेरि च्यातियो। मिस्टर आइरन उनीमाथि हाँसे। उनी ज्यादै रिसाइन् र मुख फेरि सिलाउन दर्जीकहाँ गइन्।
उनले उसलाई मार्न सकिनन्, तर ऊ आफ्नो भान्छामा आउँदा समात्ने सोचिन्। त्यसैले भोलिपल्ट मिस्टर आइरन भान्छामा गएपछि राक्षसकी श्रीमतीले उसलाई समातिन्, बलियो झोलामा हालिन् र झोलालाई फाँसीको डोरीले बाँधिन्, अनि मिस्टर आइरनको रखवाली गर्न आफ्नी छोरी मेमोनालाई छानिन्।
राक्षसकी श्रीमतीले मिस्टर आइरनलाई पकाएर आफ्नो सारा परिवारलाई खान बोलाउन चाहन्थिन्। त्यसैले उनले छोरीलाई झोला नखोल्न होसियार रहनू भनिन्। अनि परिवारलाई रात्रिभोजमा बोलाउन घरबाट निस्किइन्।
मिस्टर आइरनले उनले आफूलाई खान चाहेको कुरा सुने। झोलाबाट कसरी निस्कन सकिएला भनेर उनले सोचे। उनले ठूलो आवाजमा चुइङगम चपाउन थाले र भने, "रातो गम, म्म्म्म्म, हरियो गम, म्म्म्म्म, निलो गम, म्म्म्म्म", जुन उनले धेरै पटक दोहोर्याए। संयोगले राक्षसकी छोरी (मेमोना) लाई चुइङगम खान मन लाग्यो, त्यसैले उनले मिस्टर आइरनसँग एक टुक्रा गम मागिन्।
मिस्टर आइरनले झोला बाँधिएको हुनाले गम दिन सक्दिनँ भने। झोलामा सानो प्वाल पार्न सक्छ्यौ भने, तर उनले सक्दिनँ भनिन्। किनकि उनकी आमाले झोला नखोल्न आदेश दिएकी थिइन्। त्यसैले मिस्टर आइरनले एक मिनेट पर्खे, अनि फेरि दोहोर्याए, "रातो गम!!!, म्म्म्म्म, हरियो गम!!!!, म्म्म्म्म, निलो गम!!!!!, म्म्म्म्म"। अन्त्यमा उनले हुन्छ भनिन्, सानो प्वाल पार्छु।
उनले सानो प्वाल पारिन्, अनि भनिन्, "मलाई एक टुक्रा गम देऊ न, प्लिज"। तर मिस्टर आइरनले प्वाल धेरै सानो भएकाले गम निकाल्न सक्दिनँ भने। त्यसैले उनले प्वाल ठूलो पारिन् र सोधिन्, "अब त दिन्छौ नि, प्लिज?" तर उनले फेरि भने, "होइन, सक्दिनँ, प्वाल पर्याप्त ठूलो छैन!" उनले प्वाल अझै ठूलो पारिन्, तर मिस्टर आइरन तबसम्म मानेनन् जबसम्म प्वाल यति ठूलो भएन कि ऊ त्यसबाट बाहिर निस्कन सकोस्।
राक्षसकी श्रीमती परिवारसँग फर्किँदा टेबलमा खाना तयार भइसकेको देखे। राक्षसकी श्रीमतीले भनिन्, मेरी छोरी त उत्कृष्ट रहिछ, किनकि उसले मिस्टर आइरनलाई पकाइसकिछ। त्यसपछि तिनीहरू खान थाले।
तर खाइसकेपछि राक्षसकी श्रीमती फ्रिजतिर गइन्, फ्रिजर खोलिन्, र आफ्नी छोरीको टाउको देखिन्। उनी "नाऽऽऽऽऽऽ!?!????" भनेर चिच्याइन् र रुन थालिन्, तर मिस्टर आइरन हाँस्दै राक्षसको घरको छतमा भागे।
उनले छतसम्म पछ्याइन्, तर मिस्टर आइरनले उनको खिल्ली उडाउँदै भने, "यो मेमोनाको कमिज हो", अनि कमिज उनीतिर फ्याँके। उनी बेस्सरी रोइरहेकी थिइन्, तब उनले भने, "यो मेमोनाको पोशाक हो", र त्यो पनि फ्याँके। अनि भने, "यी मेमोनाका जाङ्घिया हुन्", र ती पनि उनीतिर फ्याँके।
अन्तमा मिस्टर आइरन टाढा कतै भागे, यो सन्तोष लिएर बसे कि उनले साथीहरूको मृत्युको बदला लिइसकेका थिए र राक्षसकी श्रीमतीले आफूले माया गरेको सबै कुरा गुमाइसकेकी थिइन्।
यो कथाको शिक्षा:
