Wil je overleven, dan moet je sterk en slim zijn
Lang geleden waren er drie goede vrienden: meneer IJzer, meneer Glas en meneer Augurk. Meneer IJzer was van ijzer gemaakt, meneer Glas van glas en meneer Augurk van augurken. Het waren arme mensen die niet konden werken, en ze woonden in een klein huisje naast het grote kasteel van een ghoul.
Ze gingen naar de keuken van de ghoul om te eten en keerden daarna terug naar hun huisje. Maar op een dag, terwijl ze zaten te eten, zag de vrouw van de ghoul hen in de keuken. Ze werd woedend en zei dat ze daar niet meer mochten komen.
De volgende dag kwamen ze terug en begonnen weer te eten in de keuken, maar ze zag hen, en nu was ze echt kwaad. Ze renden weg, maar ze zat hen op de hielen en pakte meneer Glas. Ze blies tegen hem aan. Meneer Glas vloog de lucht in, viel naar beneden, spatte uiteen in scherven en stierf. Zijn vrienden waren bedroefd, maar ze konden niets voor hem doen.
De dag daarna gingen meneer IJzer en meneer Augurk opnieuw naar de keuken en begonnen te eten, maar ze kwam hen weer achterna. Ze renden weg, maar ze achtervolgde hen en pakte nu meneer Augurk. Ze blies tegen hem aan, hij vloog de lucht in en viel naar beneden, waarna hij knakte en stierf. Meneer IJzer was diep bedroefd en woedend, en wilde wraak nemen.
De volgende dag ging meneer IJzer naar de keuken van de ghoul en begon te eten. Ze zag hem en vroeg of hij net als zijn vrienden wilde sterven. Meneer IJzer zei dat ze hem niet kon doden. Ze blies tegen hem aan en meneer IJzer vloog de lucht in en viel naar beneden, maar hij ging niet dood, want hij was van ijzer gemaakt. Ze blies harder dan de eerste keer, maar hij ging nog steeds niet dood. Ze probeerde het opnieuw, maar terwijl ze tegen hem blies, scheurde haar mond open en meneer IJzer lachte haar uit.
Ze ging naar de kleermaker om haar mond weer dicht te laten naaien. Daarna liep ze naar het huisje van meneer IJzer en riep: "Kom naar buiten als je een sterke man bent!" Meneer IJzer kwam uit zijn huisje en ze probeerde tegen hem te blazen, maar haar mond scheurde opnieuw open. Meneer IJzer lachte haar uit. Ze was razend en ging weer naar de kleermaker om haar mond opnieuw dicht te laten naaien.
Ze kon hem dus niet doden, maar ze bedacht dat ze hem kon vangen als hij weer naar haar keuken kwam. De volgende dag ging meneer IJzer naar de keuken, maar de vrouw van de ghoul greep hem, stopte hem in een stevige zak en knoopte de zak dicht met een galgenkoord. Haar dochter Memona liet ze op meneer IJzer passen.
De vrouw van de ghoul wilde meneer IJzer koken en haar hele familie uitnodigen om hem op te eten. Ze zei tegen haar dochter dat ze de zak vooral niet mocht openmaken. Daarna verliet ze het huis om haar familie uit te nodigen voor het avondeten.
Meneer IJzer had haar horen zeggen dat ze hem wilde opeten. Hij vroeg zich af hoe hij uit de zak kon komen. Hij begon luidly kauwgom te kauwen en zei: "Rode kauwgom, mmmmm, groene kauwgom, mmmmm, blauwe kauwgom, mmmmm", en dat herhaalde hij vele malen. Het toeval wilde dat de dochter van de ghoul (Memona) ook kauwgom wilde, dus vroeg ze meneer IJzer om een stukje.
Meneer IJzer zei dat hij haar niets kon geven, omdat de zak dichtgeknoopt was. Hij zei dat ze een klein gaatje in de zak kon maken, maar ze zei dat dat niet mocht, want haar moeder had haar bevolen de zak niet te openen. Meneer IJzer wachtte een minuut en herhaalde toen: "Rode kauwgom!!!, mmmmm, groene kauwgom!!!!, mmmmm, blauwe kauwgom!!!!!, mmmmm". Uiteindelijk zei ze ja, ze zou een klein gaatje maken.
Ze maakte een klein gaatje en zei: "Geef me alsjeblieft een stukje kauwgom." Maar meneer IJzer zei dat hij de kauwgom er niet doorheen kon krijgen, omdat het gaatje te klein was. Dus maakte ze het groter en vroeg: "Geef je me nu de kauwgom, alsjeblieft?" Maar weer zei hij: "Nee, dat kan ik niet, het gat is niet groot genoeg!" Ze maakte het gat nog groter, maar meneer IJzer stemde pas toe toen het gat zo groot was dat hij er zelf doorheen kon komen.
Toen de vrouw van de ghoul met haar familie terugkwam, stond het eten al op tafel. De vrouw van de ghoul zei dat haar dochter fantastisch was, want ze had meneer IJzer gekookt. Ze begonnen te eten.
Maar toen ze klaar waren met eten, ging de vrouw van de ghoul naar de koelkast, opende de vriezer en zag het hoofd van haar dochter. Ze gilde: "Nee, ooooooo!?!????" en begon te huilen, maar meneer IJzer lachte en rende weg naar het dak van het huis van de ghoul.
Ze volgde hem naar het dak, maar meneer IJzer maakte haar belachelijk en zei: "Dit is Memona's bloesje", en gooide het bloesje naar haar toe. Ze huilde hysterisch. Toen zei hij: "Dit is Memona's jurkje", en gooide ook dat naar haar toe. Daarna zei hij: "Dit is Memona's broekje", en gooide het eveneens naar haar toe.
Ten slotte rende meneer IJzer naar een verre plek, met het voldane besef dat hij de dood van zijn vrienden had gewroken en dat de vrouw van de ghoul alles had verloren wat ze liefhad.
De moraal van dit verhaal is:
