வாழ வேண்டுமென்றால் வலிமையும் புத்திசாலித்தனமும் வேண்டும்
வெகு காலத்துக்கு முன்பு, திரு. இரும்பு, திரு. கண்ணாடி, திரு. ஊறுகாய் என்ற நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தனர். திரு. இரும்பு இரும்பால் செய்யப்பட்டவர்; திரு. கண்ணாடி கண்ணாடியால் செய்யப்பட்டவர்; திரு. ஊறுகாய் ஊறுகாய்களால் செய்யப்பட்டவர். அவர்கள் வேலை செய்ய இயலாத ஏழைகள். பூதத்தின் பெரிய கோட்டைக்கு அருகில் ஒரு சிறிய குடிசையில் வாழ்ந்து வந்தனர்.
அவர்கள் பூதத்தின் சமையலறைக்குச் சென்று சாப்பிட்டுவிட்டுத் தங்கள் சிறிய குடிசைக்குத் திரும்புவார்கள். ஆனால் ஒரு நாள் அவர்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, பூதத்தின் மனைவி அவர்களை சமையலறையில் பார்த்துவிட்டாள். கோபமடைந்த அவள், இனி அங்கு வரக்கூடாது என்று அவர்களிடம் சொன்னாள்.
மறுநாள் அவர்கள் மீண்டும் வந்து சமையலறையில் சாப்பிடத் தொடங்கினர். அவள் அவர்களைப் பார்த்துவிட்டாள்; இம்முறை அவள் மிகவும் கோபமடைந்தாள். அவர்கள் ஓடினார்கள், ஆனால் அவள் துரத்தினாள். இம்முறை திரு. கண்ணாடியைப் பிடித்து, அவர் மீது ஊதினாள். திரு. கண்ணாடி காற்றில் உயர எழும்பிக் கீழே விழுந்து, துண்டு துண்டாக உடைந்து இறந்துபோனார். நண்பர்கள் வருந்தினர்; ஆனால் அவருக்காக அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
அடுத்த நாள் திரு. இரும்பும் திரு. ஊறுகாயும் மீண்டும் சென்று சாப்பிடத் தொடங்கினர்; அவள் மறுபடியும் அவர்களைத் துரத்தினாள். அவர்கள் ஓடினார்கள், ஆனால் இம்முறை அவள் திரு. ஊறுகாயைப் பிடித்தாள். அவர் மீது ஊதவே, அவர் காற்றில் எழும்பிக் கீழே விழுந்து, முறிந்து இறந்துபோனார். திரு. இரும்பு மிகவும் வருந்தினார், கோபமுற்றார்; பழிவாங்க விரும்பினார்.
அடுத்த நாள் திரு. இரும்பு பூதத்தின் சமையலறைக்குச் சென்று சாப்பிடத் தொடங்கினார். அவள் அவரைப் பார்த்து, தன் நண்பர்களைப் போலவே சாக விரும்புகிறாயா என்று கேட்டாள். தன்னைக் கொல்ல அவளால் முடியாது என்றார் திரு. இரும்பு. அவள் அவர் மீது ஊதினாள்; திரு. இரும்பு காற்றில் எழும்பிக் கீழே விழுந்தார், ஆனால் இரும்பால் செய்யப்பட்டவர் என்பதால் சாகவில்லை. எனவே முதல் முறையைவிட வலுவாக ஊதினாள்; அப்போதும் அவர் சாகவில்லை. மீண்டும் முயன்றாள்; ஆனால் இம்முறை அவள் ஊதிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவளது வாய் கிழிந்துவிட்டது. திரு. இரும்பு அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
வாயைத் தைத்துக்கொள்ள அவள் தையல்காரரிடம் சென்றாள். அதன் பிறகு திரு. இரும்பின் சிறிய குடிசைக்குச் சென்று, "நீ வலிமையானவன் என்றால் இங்கே வா!" என்று கூப்பிட்டாள். திரு. இரும்பு தன் குடிசையிலிருந்து வெளியே வந்தார்; அவள் அவர் மீது ஊத முயன்றாள், ஆனால் அவளது வாய் மீண்டும் கிழிந்துவிட்டது. திரு. இரும்பு அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார். அவள் மிகவும் கோபமடைந்து, மீண்டும் வாயைத் தைத்துக்கொள்ளத் தையல்காரரிடம் சென்றாள்.
அவரைக் கொல்ல முடியாததால், அவர் தன் சமையலறைக்கு வரும்போது பிடித்துவிடலாம் என்று எண்ணினாள். அடுத்த நாள் திரு. இரும்பு சமையலறைக்குச் சென்றார்; பூதத்தின் மனைவி அவரைப் பிடித்து ஒரு உறுதியான பையில் போட்டு, தூக்குக் கயிற்றால் பையைக் கட்டினாள். திரு. இரும்பைக் கண்காணிக்கத் தன் மகள் மெமோனாவை நியமித்தாள்.
பூதத்தின் மனைவி திரு. இரும்பைச் சமைத்து, தன் குடும்பத்தினர் எல்லோரையும் விருந்துக்கு அழைத்து உண்ணச் செய்ய விரும்பினாள். எனவே பையைத் திறந்துவிடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று மகளிடம் சொன்னாள். பிறகு இரவு உணவுக்கு வருமாறு குடும்பத்தினரை அழைக்க வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டாள்.
தன்னைச் சாப்பிட விரும்புவதாக அவள் சொன்னதைத் திரு. இரும்பு கேட்டார். பையிலிருந்து எப்படி வெளியேறுவது என்று யோசித்தார். சத்தமாக சூயிங்கம் மென்றபடி, "சிவப்பு கம், ம்ம்ம்ம், பச்சை கம், ம்ம்ம்ம், நீல கம், ம்ம்ம்ம்" என்று பலமுறை திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார். நல்லவேளையாக, பூதத்தின் மகள் (மெமோனா) சூயிங்கம் வேண்டுமென்று விரும்பினாள்; எனவே தனக்கு ஒரு துண்டு தருமாறு திரு. இரும்பைக் கேட்டாள்.
பை கட்டப்பட்டிருப்பதால் தன்னால் தர முடியாது என்றார் திரு. இரும்பு. பையில் ஒரு சிறு துளை போடலாம் என்றும் சொன்னார்; ஆனால் அவளால் முடியாது என்றாள். பையைத் திறக்கக் கூடாது என்று தாய் கட்டளையிட்டிருந்தாள். எனவே திரு. இரும்பு ஒரு நிமிடம் காத்திருந்து, மீண்டும் "சிவப்பு கம்!!!, ம்ம்ம்ம், பச்சை கம்!!!!, ம்ம்ம்ம், நீல கம்!!!!!, ம்ம்ம்ம்" என்றார். கடைசியில் அவள் சம்மதித்து, ஒரு சிறு துளை போடுவதாகச் சொன்னாள்.
அவள் ஒரு சிறு துளை போட்டு, "தயவுசெய்து ஒரு துண்டு கம் கொடு" என்றாள். ஆனால் துளை மிகச் சிறிதாக இருப்பதால் கம்மை வெளியே எடுக்க முடியாது என்றார் திரு. இரும்பு. அவள் துளையைப் பெரிதாக்கி, "இப்போது கொடுப்பாயா, please?" என்று கேட்டாள்; மீண்டும் அவர், "இல்லை, முடியாது, துளை போதுமான அளவு பெரிதாக இல்லை!" என்றார். அவள் துளையை இன்னும் பெரிதாக்கினாள்; ஆனால் அதன் வழியாக அவர் வெளியே வரக்கூடிய அளவுக்குத் துளை பெரிதாகும் வரை திரு. இரும்பு சம்மதிக்கவில்லை.
பூதத்தின் மனைவி தன் குடும்பத்துடன் திரும்பி வந்தபோது, மேசையில் உணவு தயாராக இருப்பதைக் கண்டனர். திரு. இரும்பைச் சமைத்ததால் தன் மகள் மிகச் சிறந்தவள் என்று பூதத்தின் மனைவி சொன்னாள். எல்லோரும் சாப்பிடத் தொடங்கினர்.
ஆனால் சாப்பிட்டு முடிந்ததும், பூதத்தின் மனைவி குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குச் சென்று உறைவிப்பானைத் திறந்தாள்; அங்கே தன் மகளின் தலையைக் கண்டாள். "இல்லை ஐயோஓஓஓஓ!?!????" என்று கதறி அழத் தொடங்கினாள். திரு. இரும்போ சிரித்துக்கொண்டே பூதத்தின் வீட்டுக் கூரைக்கு ஓடிவிட்டார்.
அவள் அவரைக் கூரைவரை துரத்தினாள்; ஆனால் திரு. இரும்பு அவளைக் கேலி செய்து, "இது மெமோனாவின் சட்டை" என்று சொல்லி அதை அவள் மீது வீசினார். அவள் கதறிக் கதறி அழுதாள். பிறகு "இது மெமோனாவின் உடை" என்று சொல்லி அதையும் வீசினார். பின்னர் "இவை மெமோனாவின் உள்ளாடைகள்" என்று சொல்லி அவற்றையும் அவள் மீது வீசினார்.
இறுதியாக, திரு. இரும்பு தொலைதூர இடத்துக்கு ஓடிப்போனார். தன் நண்பர்களின் மரணத்துக்குப் பழிவாங்கிவிட்டோம், பூதத்தின் மனைவி தான் நேசித்த அனைத்தையும் இழந்துவிட்டாள் என்ற நிம்மதியுடன் அமர்ந்திருந்தார்.
இந்தக் கதை சொல்லும் நீதி:
